व्यंग्यात्मक झुरळ जनता पार्टीचे संस्थापक अभिजीत दिपके यांनी केंद्रीय शिक्षण मंत्री धर्मेंद्र प्रधान यांच्या राजीनाम्यानंतर जंतरमंतर येथे हजारो विद्यार्थ्यांना संबोधित केले. लोकशाहीतील युवा शक्तीचा पुरावा म्हणून त्यांनी राजीनामे तयार केले आणि जातीय विभाजनावर मुद्द्यावर आधारित राजकारण करण्याचे आवाहन केले.

नवी दिल्ली: केंद्रीय शिक्षण मंत्री धर्मेंद्र प्रधान यांनी राजीनामा दिल्यानंतर अभिजीत दिपके शनिवारी जंतरमंतर येथे हजारो विद्यार्थ्यांसमोर उभे राहिले, तेव्हा त्यांनी अलीकडच्या वर्षांतील सर्वात मोठी तरुणाई निर्माण करण्याच्या स्वतःच्या भूमिकेवर लक्ष ठेवले नाही.

त्याऐवजी, तो क्षण लोकशाहीच्या धड्यात बदलण्याचा प्रयत्न केला.

“तुम्ही घाबरू नका, या सरकारपुढे झुकू नका, तुम्हाला राजीनामा मिळू शकतो, याचा हा राजीनामा पुरावा आहे,” असे त्यांनी जाहीर केले. “तुम्हाला बोलायला भीती वाटत असेल, तर ही लोकशाही कशी?… त्यांना वाटते की ते राजे आहेत कारण आम्ही त्यांना तिथे पाठवले आहे.”

कॉकरोच जनता पार्टी (CJP) च्या 30 वर्षीय संस्थापकासाठी, राजीनामा हा कथेचा शेवट कधीच नव्हता. “ही पहिली विकेट आहे,” तो प्रेक्षकांना म्हणाला. “ही फक्त सुरुवात आहे.”

राजकीय विजयाचे लोकशाही सहभागाबद्दलच्या मोठ्या युक्तिवादात रूपांतर करण्याची क्षमता कदाचित दोन महिन्यांपूर्वीच युनायटेड स्टेट्समध्ये नोकरीसाठी अर्ज करत असलेल्या एका केंद्रीय मंत्र्याचा राजीनामा देण्यास भाग पाडणाऱ्या चळवळीचे नेतृत्व कसे केले हे स्पष्ट करते.

पीटीआयने जूनच्या सुरुवातीला त्यांची मुलाखत घेतली तेव्हा दिपके बोस्टनहून परत जाण्याच्या तयारीत होता, जिथे त्याने जनसंपर्क विषयात पदव्युत्तर पदवी पूर्ण केली होती.

भारतात आल्यावर त्याला अटक होण्याची अपेक्षा होती. “मला विमानतळावरून अटक होण्याची शक्यता आहे,” तो म्हणाला होता. काही आठवड्यांपूर्वीच, तो परदेशात करिअरची योजना आखत होता. CJP कडे आंतरराष्ट्रीय लक्ष वाढत असताना, यूएस आणि युरोपमधील बहुराष्ट्रीय कंपन्यांनी त्यांना नोकरी देऊ केली. त्याने त्यांना नकार दिला.

या जुगाराने त्यांचे जीवन आणि भारताचे राजकीय संभाषण दोन्ही बदलले आहे.

बेरोजगार तरुणांना “झुरळ” अशी उपमा दिल्यानंतर व्यंग्यातून जन्मलेले, सीजेपी वेगाने विकसित झाले ज्याला दिपके यांनी “राजकीय युवा चळवळ” म्हणण्याचा आग्रह धरला.

सुरुवातीला, त्यांनी असा युक्तिवाद केला की त्याची लोकप्रियता स्वतःचे आवाहन नाही तर बेरोजगारी, शिक्षण आणि तरुण भारतीयांच्या आकांक्षा पूर्ण करण्यात राजकीय आस्थापनेचे अपयश दर्शवते.

“हे राजकीय परिसंस्थेचे अपयश आहे की ते तरुणांच्या आकांक्षा, गरजा, चिंता आणि आशा पूर्ण करण्यात अपयशी ठरले आहेत,” त्यांनी पीटीआयला सांगितले होते. “तरुणांनी व्यंगचित्रातून जन्माला आलेल्या पक्षाचे अनुकरण केले आहे. यापेक्षा मोठे स्पष्टीकरण असू शकत नाही.”

हाच विश्वास त्यांच्या राजकारणाची व्याख्या करत आहे. शनिवारी, जंतरमंतरवर राजीनाम्याचा जल्लोष साजरा करताना, दिपके यांनी वारंवार संभाषण व्यक्तिमत्त्वांपासून दूर केले आणि मुद्द्यांकडे परत केले.

“तरुणांनी दाखवून दिले आहे की ते हवे असल्यास कोणाचाही राजीनामा देऊ शकतात,” ते म्हणाले. “हे सरकार कधीच ऐकत नाही असे म्हणणारे लोक चुकीचे सिद्ध झाले आहेत.”

मग त्याला चळवळ काय बनवायचे आहे हे कदाचित सर्वात स्पष्टपणे आले.

हिंदू-मुस्लिम राजकारण झाले नाही आणि मुद्द्यांवर आधारित राजकारण झाले तर सिंहासन डळमळीत होईल, असे ते म्हणाले. “या देशातील तरुण हिंदू-मुस्लिम राजकारणाच्या फंदात पडणार नाहीत, ते रोजगाराबद्दल बोलतील.”

ज्यांनी सुरुवातीपासून आंदोलने पाहिली आहेत त्यांचे म्हणणे आहे की व्यक्तिमत्वाच्या राजकारणाला विरोध करण्याची वृत्ती संपूर्ण आंदोलनात दिसून आली. विद्यार्थ्यांच्या मागण्यांवर केंद्रीत घोषणाबाजी करावी, असा आग्रह दिपके यांनी धरला. एका प्रसंगी, समर्थकांनी त्यांचा जयजयकार करत घोषणाबाजी करण्यास सुरुवात केली, तेव्हा त्यांनी ताबडतोब त्यांना थांबवले, आंदोलन हे विद्यार्थ्यांचे आहे, व्यक्तीचे नाही याची आठवण करून दिली.

त्यांच्या सार्वजनिक जीवनातील सर्वात मोठा शनिवारचा दिवसही विजयाची घोषणा करण्याऐवजी आंदोलनाच्या मागण्या रुंदावण्यात घालवला गेला.

आत्महत्येने मरण पावलेल्या विद्यार्थ्यांसाठी राजीनाम्याला “न्याय” म्हणत त्यांनी 20 जुलै रोजी झालेल्या हिंसाचारात सहभागी असलेल्या पोलिस कर्मचाऱ्यांवर कारवाई करावी, आंदोलक विद्यार्थ्यांवरील खटले मागे घ्यावेत आणि परीक्षा पद्धतीत सुधारणा करण्याची मागणी केली होती.

त्यांचा ट्रेडमार्क प्रतीकवादही अबाधित राहिला. “झुरळ, एकदा आत गेल्यावर इतक्या सहजासहजी निघत नाही,” तो निदर्शकांवर हल्ला केल्याचा आरोप करणाऱ्या अधिकाऱ्यांना इशारा देण्यापूर्वी हसला. “जर आम्ही मंत्रिपदाचा राजीनामा घेऊ शकतो, तर तुम्ही कोण आहात? झुरळाशी गोंधळ घालू नका.”

दिपके यांचा स्वत:चा प्रवास परंपरागत राजकीय नेत्याच्या प्रतिमेपासून दूर आहे.

महाराष्ट्रातील दलित कुटुंबात जन्मलेल्या, त्यांनी बोस्टन विद्यापीठात जनसंपर्क विषयात पदव्युत्तर पदवी घेण्यासाठी अमेरिकेत जाण्यापूर्वी जनसंवाद आणि पत्रकारितेचा अभ्यास केला.

मित्र आणि सहकारी त्यांचे वर्णन करतात की ज्यांनी निवडणुकीच्या राजकारणाऐवजी राजकीय संवादाकडे लक्ष वेधले, डिजिटल मीडिया, व्यंग्य आणि लोकप्रिय संस्कृती वापरून तरुण प्रेक्षकांना गुंतवून ठेवले.

CJP लाँच करण्यापूर्वी, Dipke ने राजकीय संप्रेषणांमध्ये काम केले आणि 2020 आणि 2023 दरम्यान आम आदमी पार्टीच्या सोशल मीडिया टीमसोबत स्वयंसेवा केली, डिजिटल मोहिम आणि ऑनलाइन राजकीय संदेश तयार करण्यात मदत केली. इंटरनेट संस्कृतीशी त्याची ओळख नंतर CJP च्या परिभाषित शक्तींपैकी एक बनेल, मीम्स, विनोद आणि तीक्ष्ण मेसेजिंग काही आठवड्यांत लाखो अनुयायांना आकर्षित करेल.

विरोधक सार्वजनिक व्यक्तिमत्त्वाच्या मागे एक कुटुंब आहे ज्याने भीती आणि अभिमानाने चळवळ पाहिली आहे.

त्याच्या पालकांनी शनिवारी सांगितले की, गेल्या 40 दिवसांपासून ते शांतपणे झोपलेले नाहीत, त्यांच्या मुलाने निषेधाचे नेतृत्व केल्यामुळे, पोलिसांच्या कारवाईला सामोरे जावे लागले आणि धमक्या मिळाल्यामुळे सतत चिंता केली जाते.

अभिजीत दिपकेचे पालक असल्याचा त्यांना अभिमान वाटतो, असे सांगतानाच, त्यांनी सार्वजनिक प्रशंसा आणि खाजगी चिंता यांच्यातील ताणतणाव व्यक्त करणारी एक इच्छा देखील प्रकट केली. निवडणुकीच्या राजकारणात उतरण्यापेक्षा त्यांना सामाजिक कार्यात झोकून दिले पाहिजे असे ते म्हणाले.

खुद्द दिपके यांनी सीजेपींच्या राजकीय भवितव्याबाबत प्रश्नांची उत्तरे देणे टाळले आहे.

जूनमध्येही, व्यासपीठ अखेरीस राजकीय पक्ष बनू शकेल का असे विचारले असता, त्यांनी अशा चर्चा अकाली असल्याचे वर्णन केले. त्याचे तात्कालिक उद्दिष्ट, तेव्हा ते म्हणाले, जबाबदारी होती.

शनिवारच्या उत्सवाने उद्दिष्ट साध्य झाल्याचे सूचित केले. तरीही दिपके यांनी गर्दीतून बाहेर पडण्याचा जो संदेश दिला तो मंत्र्याला पराभूत करण्याचा नव्हता तर राजकारणाचे स्वरूपच बदलण्याचा होता.

“तरुण जागृत झाले आहेत,” ते म्हणाले. “लोकशाहीची पहाट आली आहे.”