लसूण आणि गोंधोराज चुनापासून सुशी आणि खीरपासून प्रेरित कॉकटेलपर्यंत, कोलकाताचे नवीन बार धैर्याने प्रयोग करत आहेत. परंतु शहराच्या विकसित होत असलेल्या मद्यपान संस्कृतीची मुळे आहेत जी नवीनतम कॉकटेल मेनूपेक्षा खूप मागे जातात.

जर लसूण आणि मार्टिनीला मूल असेल तर कदाचित त्याची चव मेक इट गार्लिकीसारखी असेल.

मी कोलकाता येथील सिएनाच्या रणघोर येथे हे कॉकटेल वापरून पाहिले आणि ते अशा पेयांपैकी एक होते जे तुम्हाला मिड-सिप थांबवते. Patron Reposado, Triple Sec, मिरपूड आणि लसूण घालून बनवलेले, ते लसूण गार्निशसह आले. चव निर्विवाद, तरीही पूर्णपणे संतुलित होती. आणखी लसूण आणि ते जबरदस्त असू शकते. काहीही कमी, आणि पेय त्याचे वर्ण गमावले असते.

आठवड्याच्या शेवटी ही एक अनपेक्षित सुरुवात होती ज्याने मी थोड्या वेळात प्रयत्न केलेले सर्वात कल्पक कॉकटेल एकत्र आणले. व्होडका कॉकटेलमध्ये चंदन आणि ट्रफल, जिन ड्रिंकमध्ये कढीपत्ता आणि गोंधोराज चुना आणि कॉकटेलमध्ये टोस्ट केलेला भात, पांदण आणि नारळ होते जे मला खीरची आठवण करून देत होते. एका बारमध्ये, मी चमच्याने व्हिस्की-आधारित सरबत खाल्ले. दुसऱ्या ठिकाणी, मी ऑक्सिडायझ्ड रेड वाईनसह टकीला आणि अननस वापरून पाहिले.

25 ते 27 सप्टेंबर या कालावधीत 30 बेस्ट बार इंडियाने आयोजित केलेल्या कोलकाता कॉकटेल वीकेंडसाठी मी शहरात होतो. तीन दिवसांमध्ये, 12 बारमध्ये खास मेनू, बार टेकओव्हर, कॉकटेल वर्कशॉप, बार-कल्चर वॉक आणि रविवारचे ब्रंच आयोजित केले गेले.

बारशी दीर्घ संबंध असलेले शहर

दुसऱ्या दिवसाची सुरुवात अड्डा ऑन द रॉक्स या हेरिटेज वॉकने प्रियांको सरकार यांच्या नेतृत्वाखाली झाली. अनेक दशकांपासून कोलकात्यातील मद्यपान करणाऱ्यांना सेवा देणाऱ्या ठिकाणी आम्हाला घेऊन गेले. न्यू कॅथे रेस्टॉरंट आणि बार 1945 पासून कार्यरत आहे. त्याची उंच छत, लांब लटकणारे पंखे, विंटेज पोट्रेट्स आणि जुन्या पद्धतीचा बार सेटअप त्याच्या मूळ स्वभावाचा बराचसा भाग जपतो.

सर्वात संस्मरणीय गोष्ट जी मी तिथे करून पाहिली ती म्हणजे फिश लिव्हर जिन, आणि त्यात जिन किंवा फिश लिव्हर नाही. हे तळलेले मासे चायनीज-शैलीतील बटाट्यांसोबत दिले जाते, ही घराची खासियत आहे जी प्रतिष्ठानच्या ओळखीचा भाग बनली आहे.

ट्रिंकास येथे, कथा मद्यपान करण्याइतकीच संगीताची होती. रेस्टॉरंट आणि थेट मनोरंजनासाठी प्रसिद्ध होण्यापूर्वी पार्क स्ट्रीट संस्था 1927 मध्ये चहाची खोली आणि बेकरी म्हणून उघडली गेली. उषा उथुप यांनी 1969 मध्ये तिची गायनात पदार्पण केले, ते संगीताच्या इतिहासाचा भाग बनले जे स्थळाच्या ओळखीसाठी केंद्रस्थानी राहिले.

मी चिकन अ ला कीव आणि पिना कोलाडा वापरून पाहिले. साहसी कॉकटेलच्या धावपळीनंतर, क्लासिक हे स्वागतार्ह स्मरणपत्र होते की पेयाला वेगळे दिसण्यासाठी विस्तृत संकल्पनेची आवश्यकता नाही. ते फक्त चांगले करणे आवश्यक आहे.

या वॉकने आम्हाला छोटा ब्रिस्टल या नावाने प्रसिद्ध असलेल्या शॉज बारची ओळख करून दिली. 1870 च्या दशकातील, हे स्वस्त पेय आणि त्याच्या अड्डा संस्कृतीसाठी ओळखले जाते. ही केवळ पुरुषांची स्थापना आहे (होय, ती अजूनही अस्तित्वात आहे), शहराच्या पिण्याच्या इतिहासाचा प्रत्येक भाग तितकाच स्वागतार्ह नाही याची आठवण करून देतो.

ही ठिकाणे बार काय असू शकतात याची वेगळी कल्पना देतात. नवीन कॉकटेल बार कदाचित तंत्रे आणि घटकांसह प्रयोग करत असतील, परंतु ते अशा शहरात आले आहेत जिथे मद्यपानासाठी बाहेर जाणे हे दैनंदिन जीवनाचा भाग आहे.

जेव्हा किचन बारला भेटते

छायाचित्र: लेखक

रणघोर येथे, भाई फोंटाने ग्रे गूज वोडका, चंदन, तुळस आणि ट्रफल एकत्र आणले. कढीपत्ता बॉम्बे सॅफायर, कढीपत्ता, गोंधोराज चुना आणि नारळ यासारखे वास. दोघेही गटामध्ये लोकप्रिय होते आणि चांगल्या कारणास्तव. साहित्य कागदावर असामान्य वाटले, परंतु पेय विचारपूर्वक एकत्र केले गेले.

नटकेस इ., महत्वाकांक्षी मेनूसह कॉम्पॅक्ट कॉकटेल बारमध्ये हा दृष्टिकोन चालू राहिला. त्याच्या सुशी कॉकटेलमध्ये बॉम्बे सॅफायर, जुनमाई साके, नोरी, गारी आणि मिरिन यांचा समावेश आहे, ज्यामुळे सुशीशी संबंधित फ्लेवर्स एका ग्लासमध्ये आणतात.

नशीब दुसऱ्या दिशेने निघाले. ग्रे गूज, टोस्ट केलेले तांदूळ, पांदण, काजू आणि नारळ यांनी बनवलेले, ते लगेच खीरची आठवण करून देत होते पण पेय म्हणून.

त्यानंतर वीकेंडच्या व्हिस्कीच्या प्रयोगांचा एक भाग हॉट अँड कोल्ड होता. जॉनी वॉकर ब्लॅक, चॉकलेट, मिरची आणि केशरी वापरून बनवलेले हे सरबत म्हणून चघळण्याऐवजी चमच्याने खायला दिले गेले.

लिटिल बिट सोबर, मिडल ऑफ नोव्हेअरमध्ये आणखी एक स्टँडआउट होता: पेट्रन रेपोसोडो, पाच मसाले आणि चेरी टोमॅटो किण्वनासह भाजलेले भोपळी मिरची सरबत. सूर्याचा पाठलाग करताना देवरची 15 व्हिस्की हिमालयीन चुरपी चीज, जंगली मध आणि ट्रफल आंबायला ठेवा, तर अ हार्ड डेज नाईटने स्मोक्ड रताळे आणि नारळाच्या आंब्यासह टोकी व्हिस्कीची जोड दिली.

कॉकटेलला स्पिरीट, लिंबूवर्गीय आणि गोडपणाच्या मिश्रणापेक्षा जास्त मानण्याची इच्छा या मेनूमध्ये सर्वात वेगळी होती. स्वयंपाक, मिष्टान्न आणि खमंग पदार्थांशी संबंधित घटक हे नौटंकी करण्याऐवजी विचारात घेतलेल्या मार्गांनी वापरले जात होते. जेव्हा कोणीतरी साहित्य वाचले तेव्हा सर्वोत्तम पेये फक्त मनोरंजक वाटत नाहीत. त्यांनी वचनपूर्ती केली.

भविष्याकडे पाहत आहे

प्रत्येक बार स्थानिक पदार्थ किंवा परिचित पदार्थांपासून प्रेरणा घेत नव्हता. जुन्या कोलकाता येथील सिंथे या ३२ सीटर कॉकटेल बारने आपला मेनू वेळोवेळी पिण्याच्या कल्पनेवर तयार केला आहे. त्याची 11 कॉकटेल्स 2030 ते 2130 पर्यंतच्या काल्पनिक टाइमलाइनवर मांडलेली आहेत.

मी 2050 पासून एक पेय म्हणून चिन्हांकित केलेले सिंथेसिस वापरून पाहिले. त्यात टकीला, अननस आणि नारळ एकत्र करून वरील फ्लोटिंग ऑक्सिडायझ्ड रेड वाईन. पहिल्या सिपने वाइनचे चवदार स्वभाव आणले, त्यानंतर उष्णकटिबंधीय घटकांचा गोडवा आला.

वडिलोपार्जित, 2120 पासून, वसाबी, युझू आणि मध सह मेझकल जोडले. हे तांदूळ क्रॅकर आणि वसाबी-लेपित रिमसह आले, जे एक ठळक, स्मोकी आणि लिंबूवर्गीय संयोजन बनवते.

समकालीन कोलकाता बार कसा असावा याचे कोणतेही एक सूत्र नव्हते. काही मेनूने स्थानिक स्वादांचा शोध लावला, इतरांनी आशियाई पाककृतींमधून उधार घेतले, तर काहींनी त्यांची ओळख एखाद्या संकल्पना किंवा विशिष्ट प्रकारच्या अनुभवाभोवती निर्माण केली.

आणखी एक पेय राहण्याचे कारण

वीकेंडला संस्मरणीय बनवणाऱ्या कॉकटेलचाच एक भाग होता.

कॉन्व्हर्सेशन रूममध्ये, जिथे मेक्सिकन बारटेंडर इसरा बॅरन टेकओव्हरचे आयोजन करत होते, वातावरण मुख्य आकर्षण बनले. आम्ही पोहोचलो तोपर्यंत बार मालक, बारटेंडर आणि इतर टेकओव्हरचे लोकही तिथे जमले होते. प्रत्येकजण आपापल्या संध्याकाळनंतर जिथे संपतो ते ठिकाण असे वाटले.

मला दुसरे पेय नको असतानाही मला राहायचे होते.

लिटिल बिट सोबर येथे, आम्ही भेट दिली तेव्हा थेट बँड सादर करत होता. विशेषत: शुभ संध्याकाळसाठी बनवलेले कॉकटेल पिऊन कोल्डप्लेचे यलो गायलेले लाइव्ह ऐकणे. 1937 पासून सुरू असलेल्या ब्रॉडवे हॉटेलमध्ये पुन्हा वातावरण वेगळे होते. बार वेगवेगळ्या वयोगटातील लोकांनी भरलेला होता, काही बिअरचे पिचर्स शेअर करत होते आणि काही कॉकटेल ऑर्डर करत होते. पुढच्या मोठ्या गोष्टीचा पाठलाग करण्यासाठी कुठेतरी लोकांनी भेट दिली त्यापेक्षा हे अतिपरिचित क्षेत्र आवडते असे वाटले.

ब्रॉडवे हॉटेलचे सीईओ राघव सेहगल यांनी मला “ब्रॉडवे जबी?” या अभिव्यक्तीबद्दल सांगितले. “आम्ही ब्रॉडवेला जाऊ का?” याचा अर्थ तेथे ड्रिंकसाठी भेटण्याची परिचित योजना, काहीवेळा त्याचे मित्रांसह प्रसंगी रूपांतर करणे. तरुण स्त्रिया त्यांच्या साडी परिधान करून येथे त्यांच्या मित्रांना भेटण्यासाठी ड्रिंक करतात, त्यांच्या आवडत्या बारला भेट देऊन एक दिवस काढतात.

मला ती कल्पना आवडली. कल्पक कॉकटेल वापरून पाहण्यासाठी बार हे ठिकाण असू शकते, परंतु ते तुमच्या नित्यक्रमाचा भाग असल्यामुळे तुम्ही कुठे गेलात ते देखील असू शकते.

ही उबदारता मी भेट दिलेल्या अनेक ठिकाणी गेली. नटकेस इ. येथे, लहान चिंचोळी बदके प्रत्येक ठिकाणी बसली, आणि संघाने कॉम्पॅक्ट जागा लगेचच स्वागतार्ह वाटली. रणघोर येथे, कॉर्नब्रेड आणि ग्रेव्हीसह बदक सॉसेज कॉकटेलसह हिट ठरले. अनुभव क्वचित काचेत जे आहे तेवढा मर्यादित वाटला.

एक बार क्लासिक पिना कोलाडा देऊ शकतो, दुसरा सुशीने प्रेरित कॉकटेल किंवा व्हिस्कीने बनवलेले सरबत देऊ शकतो. एक असे असू शकते जिथे नियमित लोक स्वस्त पेयांवर जमतात, तर दुसरे शहरभरातील बारटेंडरसाठी रात्रीचा शेवटचा थांबा बनतो.

मेक इट गार्लिकी हे पेय मला पहिल्यांदा थांबवून विचार करायला लावले. पण आठवड्याच्या शेवटी मला परत येण्याची बरीच कारणे मिळाली.